“Günler değişmeye, upuzunmuş gibi görünen bu yolsa her geçen gün daralmaya devam edecek diyorum kendi kendime ve yaşamaya mecbur olduğumuz tüm insan ilişkilerinde küçük sevinçlerden hep medet ummaya çalışacağız. Ve bu yolun bir yerinde hiç beklemediğimiz bir anda bir hayalet ya da şehrin tutsağı olduğumuzu anlayacağız.”
Mario Levi, Bir Şehre Gidememek (via kedidirokedi)
“Birinci fotoğrafa bakarsanız; akciğer kanseri ve neredeyse günün her saatinde ilaç almak zorunda olan 21 yaşındaki Katie Kirkpatrick ve yanında olan nişanlısı 23 yaşındaki Nick Godwin’i göreceksiniz. Katie kemoterapi seansındadır ve Nick her zamanki gibi sevgilisinin kemoterapi seansını bitirmesini bekliyor.
İkinci fotoğraf 11 ocak 2005 gününde, nikahlarından hemen önce çekildi. Bütün ağrılarına, organ yıpranmalarına ve morfinlere rağmen Katie evliliğinin her ayrıntısı ile birebir ilgilenmek istiyordu ve ilgileniyordu da.. Ama bu Katie için gerçekten çok tehlikeliydi. Gelinliğinin bile vücudunda oluşan kilo kayıpları yüzünden defalarca ayarlanması gerekiyordu.
Üçüncü fotoğrafta bir oksijen tüpü görüyoruz; bu Katie’nin tören ve parti esnasında kullanmak zorunda olduğu oksijen tüpüydü. Fotoğraftaki diğer iki çift de Nick’in anne ve babasıdır. Oğullarının çocukluk aşkı ile evlendiğini görmek onları çok heyecanlandırmıştı.
Dördüncü fotoğraf; Katie tekerlekli sandalyesindeki oksijen tüpüyleyken, sevgilisi ve arkadaşlarının ona söylediği şarkıyı dinlerken çekilmişti.
Beşinci fotoğrafta herkes onun duygulanıp bir yerlerde sevinçten ağladığını düşünüyordu. Ama aslında gerçek öyle değildi. Arkadaşları eğlenirken, rahatsızlığı onun uzun süre ayakta durmasına izin vermemişti. Bedeni yorgun düştü. En mutlu gününde bile acı çekiyordu.
Düğünde ağrıları durmayan Katie ambulansla hastaneye kaldırıldı. Kaldırıldığı hastanede birkaç saat sonra da komaya girdi. Ve sabah olduğunda Katie’nin şuuru kapandı.
Nick beş gün boyuncu büyük umutlarla sevgilisinin uyanmasını bekledi. Ama Katie uyanmadı.. Beş gün komada kalan Katie kansere yenik düşüp öldü.
Şimdi altıncı fotoğrafa bakmanızı istiyorum. Çok zayıf ve hasta olan bir kadının yüzündeki erişilmez tebessüm ile evlendiğini görmek, aslında mutluluğun hiçbir zaman erişilmez olmadığını bize kanıtlamıyor mu?
”Mutluluk bir istasyon adı değil, oraya gelince inilmiyor. İçinde bulunduğumuz yolculuğun adı mutluluktur.” demişti bir tiyatro ustam. Bir kere de siz düşünün bunu.
Bu sizin son günleriniz gibi yaşayın..-ki öyle de olabilir!
Ve lütfen kanserden acı çeken insanlar için her zaman dua edin. Çünkü dualar her zaman cevaplandırılır.”Ve lütfen kanserden acı çeken insanlar için her zaman dua edin. Çünkü dualar her zaman cevaplandırılır. Lütfen.
Hastalanmış ne kadar kelime varsa bir bir kalkar yataklarından. Cümleler karışır, paragraflar dağılır. Sen istesen de istemesen de onlar kendi masalını yazmaya başlar.
Ruhu Yaramaz: 15 Nisan 2012 00.05 →
Bugün hep seni düşündüm
Bugün çok fazla yağmur yağdı
Ben hala seni düşünüyorum
Yağmur artarak hala devam ediyor.
Israr mı ediyor dersin seni alıp götürmek için
Götürse bile bir şey değişmez ki
Sevmek dokunmak demek değil ki
Sen burda olmasan da severim ben seni
Sen yanımda değilsin di mi…
bu kadar anlatabilirdi kelimeler o an ne yaşadığımı..
(Source: aciacinereyekadar)
(Source: pamuktanprensesmiolur)
(Source: kabuksuzelma)
(Source: cogulkimlikler)
